سنجاقکم !
گریه نکن
بودن یعنی
همین که تو را بکارم کنارخودم
تقصیرازخودمان بود و این حلقه ها
که خیال عاشقی دارند
بایدانگشت های این زندگی را می بریدم
بیا ؛
این آشیانه را دراز بدویم
توسنجا قک
من گنجشک
وقتی آن قدرازتومی دوم که خدا حافظ
دیگرهیچ بارانی ترم نمی کند
مگر ابرهایی از تو
که چشم آسمان را درمن
ربوده اند.
کدام ثانیه
رنج های من
پر گشودند
روی عطر تو
و عریان
با خاموشی رقصی
گشتند
میان شیهه دور
آیا کسی
شنوده های مرا شنیده بود ؟
هنگام
که صدای من
گوش بی پرده تو را گذشت
( هوش نداشتم
حرف های تو را
به رقص ِ نی لبکم درآورم )
با دهان اندوهی
که می لرزد و ُ
هیهات !
دیگر گُل ها از چه می جویند ؟
و جام های انگور
مست از چه می رویند ؟
اندیشه به غبار ِ تنها
- یا ؛
انگشت ِ جویده ماه !
کدام ؟!
به انکار درخت می مانند
به سنگین ِ اسب ِ شب
که خواب شاخه دار من است
امّا
پوزه ی جنگل نمی گذارد.
در آمدی تا لب
آمدم بنویسم شعر را با تو
با شاعران چقدر تنهایند
که می خواهیم باشیم با نیما
بی آنکه به عصیان ِ فروغ بر بخورد
امّـا ناقوس شعر را
در زندگی تکانده اند
در همین روسری شب
که ما در بهاران افتاده ایم
با گونه های بی گناهمان
که لغزش اشک را
در بی باوری اش
رها کرده
اگر
تمام لب ها را رها کنم
آیا فروغ و نیما دوباره تنها می شوند ؟
بی من و
با ما .
