بعد

روي نگاهي كه چشم نداشت ، قدم

خير برمي داري و مي روي توي نمي بينمتان

كه خواب ندارد

ديوانه تر از جن

يكي بودنم را رنگ كرده ست

دوم ، حوصله گم شده ست پشت سنگ

من نه

آدم هاي اين لب را قرمز

خجالت نده – نپر

كه زير ارتفاع پلك

خوابم نمي كند پرواز

تا ما نبوده ايم ميهمان و ُ

موهايم به هيچ كس نخورد

چشم ها را مي زنند با عينك

و ناخني كه تنگ در نگاهم مي خارد

از مجبورم نبينم

سعي در اندامم

كم نمي گردم

كور شده ام ديگر

در دوري هر صبح و شب

كه پرت مي شويد درمن

جهان به چشم هام مي نگرد

به گودال هاي تاريك بي پلنگ

و تو كور نمي شوي آخر

مانديم و ُچشم فلاني كور

به اينكه حسادت پشت سنگ بود

كه چشم خطا نزد زياد

زياد، به نفس هاي بريل عادت كرده ام

يكي

كوري ام را تنگ كرده است