چقدر طعم مرگ می دهی

چه ذائقه ای به دربدری کوچه

آنگاه

که روحی شناور در سنگ و

جانی در پیش شیر

تو را درآب بازی خزر دیدم

که با واژه های کناره

تنت را به دره های پنهان دادی

مرجان و شقایق

خواهران آبی ام

ولنگرها

ماری بر سینه و

هوایی درسر

نامت را ماهواره ها

در جهان می چرخانند

ماه از تو
به دیدن و فریاد
بیداری که می آید
نمی دانم - رویای کدام قالی مرا خواهد دزدید
وقتی که با خنده هایی خسته
روی فاجعه گل می گیریم
در اشکها نهنگی با صدای بریده می گذرد

پیشانی آسمان را به رگبار شهاب می بندم
شب می بارد از موهایم
که صورت نبسته اند
تا باز این آسمان بی ما و
ماه
در آلوده ی قتلی تشنه
گوشه ی پیراهن برگی را
به گشودن ذهن پاییز
زده باشد

درخت می داند
روز طوفانی دریا
حضور آخرین شلیک
مرا در خواب سیاسی نهنگ
غرق می کند