پیر -  زن  !

مرد

از تنوره چاه به لب می رسد

از جانی که درآمده

با حمله ای سخت

به جنی که عقلم را می پوشاند

تا نباشم خودم

بادپا و ُ

پاداد ِ هر فریادِ شادی

                 از گریه

          * * *

هوای ماه می دهی

چنان روشن

که بتا ب

سرنوشتم را

        * * *

خسته چون پرنده ای بسته

چون عهد دوباره ای

که پاره آستین و

اشباح تیره در تور می رود

 

حضور مرا به گردن دیگری انداخت

تا شب ِ روشن

پای قطع اولین پله

رها کنم هر چه سنگ را

به آب و سرم

با گشوده ی چشم هام

   * * *

خانه ات اینجاست

و من مرده ای که

راوی ِ خودم !

   * * *

غنچه را

کسی نچیده   

از لبم

و هنوز جاری ست

بر زبان :

" الله اکبر "

یعنی که می میرم

دارم ... دردم  را –

( با چشم چپ     دریا را )  نگه دارم !

 * * *

رقص ِ نازکای صدف

سر به مروارید برده

آبهای موافق

که صورتم را

می سوزاند

مثل لحظه ای که خورشید

پاشیده ی فضا می شود