برای "شبنم" دختری که با من است و با " من "

حزن ِابر وُ

دختری که شعر ِمرگ خویش را سرود

تنهاترین همیشه را

در مقبره ای آلوده

به بازی ِسایه ها فروخت

و زمان لرزان ِضربه را

در سیاهی الهامی اهلی

ایستاد

اینجا  

کس نمی داند

لاشه ها ، تصویر ِکرکس های بی پرند

که به دختران

گورهای سرخ هدیه می کنند

و َبلوغ ِکالشان را

با ازدواج ِغریب ِدهان

پیوند می زندد

اینجا

کسی به معاشقه ی خنجر و گلو

تن نمی دهد

و به جهالت ِنور و ستاره

کسی شک نمی کند

اینجا

کودکی ، مرگ را

از گهواره ی خویش

عبور نمی دهد

وَ دختر همچنان

برای سنگ ِخویش

شعر می سراید

حرف می زند !