" پرنده ام به گوشه ی این دایره "

 

من

از خواب های تو

- پا -

می گیرم ؛

دست ِشب را

گریزی ندارم

جز خودم –

آرام تر

  *

پرنده ام به گوشه ی این دایره

کنار زهدان ِبازیگوش

که منقار به مفصل ِافیلیا برده

می گیرم وُ

می کشم از دندان ِاوج

                            *        *        *

" زهدان آب "

هزار زهدان آب

در دهانم نمی خوابد

و رویای پروانه ها

که مدام در رگان ِآفتاب می ریزد

چگونه بگویم به خنده

که دندان ها تشنه تر از همیشه اند

 درپس برادران ِخونی شان

و فواره های زیبایی

زوبین های سرکش اند

که در صورتم می رقصند

مثل واژه ها به شعر

نه این جا هیچ چیز

از خواب های کویری نمی جوشد