چون الماس تا حواس ِشکسته                                 

با مجمری از گیاه

که به صدای آب سوختنم دهد

پس ِخشک ِگلوم

به طبلی از شعله ها پریده ام

مگر که رنگ ِما به هم برسد

صورتکانی که گناه را سرخ از لب ها برداشته اند

گیسوانی افتاده از صدا

که این تاب مرا به تماشای توهم اش گشود

گریسته از دهان ِمرغ ها

در اندوهی از خاک

صدا که می سوزد و سر

          *

- : چه در آبها می گرید

صدف های روییده بر پوست – چه ؟

من ِدرون

شنای اول ِهمین دست ِآخر نبود

که دود از پنهان ِرودها بلند کرده

شیطان جوانی ِخودش را نمی سوزد !